To pełny przewodnik po Loomism — darmowym narzędziu online, które nanosi linie konstrukcyjne Andrew Loomisa i Franka Reilly’ego wprost na zdjęcie twarzy. Wszystko poniżej dotyczy działającej aplikacji — otwórz ją w drugiej karcie i sprawdzaj na bieżąco. Sama aplikacja jest po angielsku.

1. Czym jest Loomism

1.1 Do czego służy

Loomism nakłada na zdjęcie twarzy linie konstrukcyjne używane przez rysowników — metodę Andrew Loomisa i metodę Franka Reilly'ego. Zamiast ręcznie odmierzać proporcje i dopasowywać siatkę do fotografii, wgrywasz zdjęcie i dostajesz gotową konstrukcję dopasowaną do konkretnej twarzy i konkretnego ustawienia głowy.

Narzędzie służy do nauki i sprawdzania własnych rysunków: pokazuje, gdzie faktycznie wypadają linia brwi, nosa i szczęki na danej twarzy, jak zmienia się konstrukcja przy przechyleniu głowy oraz czy proporcje w Twoim rysunku zgadzają się z referencją.

1.2 Jak to działa

Po wgraniu zdjęcia aplikacja wykrywa punkty charakterystyczne twarzy, szacuje ustawienie głowy w trzech osiach i na tej podstawie rysuje konstrukcję. Cała analiza dzieje się automatycznie — nie ustawiasz niczego ręcznie, choć każdy element da się potem skorygować.

Wszystko liczy się w przeglądarce i na serwerze aplikacji; zdjęcie nie jest nigdzie zapisywane na stałe.

1.3 Wymagania dla zdjęcia

2. Widok główny

2.1 Karty metod

Po przetworzeniu zdjęcia pojawia się rząd kart — każda pokazuje inny wariant konstrukcji na tej samej fotografii. Kliknięcie karty otwiera podgląd pełnoekranowy z pełnym panelem ustawień.

2.2 Pobieranie i drukowanie

Każda karta ma własny przycisk pobierania (JPEG z naniesionymi liniami) oraz druku. Jeśli siatka pomocnicza jest włączona, trafia również do pobieranego pliku.

2.3 Siatka pomocnicza

Siatkę pomocniczą włącza się w podglądzie pełnoekranowym — sekcja Grid w panelu MENU albo klawisz G. Gęstość reguluje się klawiszami S i A (lub strzałkami w panelu), kolor — W i Q, a paleta daje dwanaście barw do wyboru; osobny suwak ustawia przezroczystość. Siatka pomaga przenieść rysunek na papier metodą kratki i trafia też do pobieranego pliku.

3. Metody konstrukcji

3.1 Loomis

Metoda Loomisa buduje głowę z kuli ze ściętymi bokami: czaszka to sfera, a płaskie ścięcia po bokach wyznaczają skronie. Przez bryłę przechodzą linia środkowa oraz poziome linie brwi, włosów, nosa i szczęki. Loomism dopasowuje tę konstrukcję do zdjęcia — linie poziome wyginają się w łuk zgodnie z pochyleniem głowy, więc pozostają zgodne z perspektywą.

Oś pionowa jest dodatkowo podzielona na dwóch odcinkach — od brwi do nosa i od nosa do brody — kreskami na ćwiartki i tercje. Dzięki temu można sprawdzić, czy oczy, nos i usta leżą na właściwych wysokościach.

3.2 Reilly

Metoda Reilly'ego opisuje twarz rytmicznymi krzywymi zamiast brył: owale twarzy, konstrukcja oka, brwi i nosa, łuki czaszki oraz rytm podpoliczkowy. Tam gdzie Loomis daje strukturę, Reilly oddaje przepływ i podobieństwo — dlatego obie metody dobrze się uzupełniają.

3.3 Proporcje

Nakładka proporcji mierzy klasyczne reguły rysunkowe: podział na tercje, szerokość pięciu oczu, linie wyrównania oraz stosunki liczbowe (wysokość do szerokości, oko do twarzy, nos do oka, usta do nosa). Pozwala sprawdzić, czy proporcje na fotografii — albo w Twoim rysunku — odpowiadają kanonowi.

3.4 Kombinacje

Karty L + R oraz All pokazują metody nałożone razem. Ostatnia karta, Print Preview, to sama konstrukcja bez fotografii — gotowa do wydrukowania i rysowania po niej.

4. Podgląd pełnoekranowy

4.1 Panel MENU

Kliknięcie dowolnej karty otwiera podgląd w pełnym rozmiarze. Po prawej stronie znajduje się przeciągany panel MENU z sekcjami zwijanymi: Themes, Image, Profile, Editors, Methods, Regions, Grid i Help.

4.2 Grubość, kolor i przezroczystość

Sekcja Methods zawiera osobne kontrolki dla każdej metody: L (Loomis), R (Reilly) i P (Proporcje). Przy każdej znajduje się przełącznik widoczności, wybór koloru, strzałki grubości linii (1–5) i suwak przezroczystości. Przycisk All Color Mode przełącza globalnie między kolorem a czernią.

4.3 Zoom i przesuwanie

Kółko myszy albo klawisze + / Z powiększają obraz, − / X pomniejszają, a 0 lub C przywracają skalę wyjściową. Przy powiększeniu obraz przesuwa się przeciąganiem myszą.

5. Obróbka zdjęcia

5.1 Suwaki O / B / C / G / S

Pięć suwaków zmienia wyłącznie zdjęcie — linie konstrukcyjne, siatka i regiony pozostają nietknięte.

Kolejność przetwarzania to B/C/S → G → Tone Levels, więc jasność, kontrast i rozmycie decydują, gdzie wypadną progi tonalne. Przycisk ↻ przywraca cały blok do nietkniętego zdjęcia.

5.2 Tone Levels — metoda Auto

Tone Levels redukuje zdjęcie do wybranej liczby stopni tonalnych (od 2 do 16) zamiast płynnego przejścia. To najważniejsze narzędzie do studium waloru: rozmyta i pozbawiona koloru fotografia rozbita na kilka stopni pokazuje od razu, gdzie leżą światła, półcienie i cienie własne.

Przy cieniowaniu rysunku to bezcenne — zamiast zgadywać, jak ciemny ma być dany fragment, widzisz go przypisanego do konkretnego stopnia skali. Ustawienie czterech lub pięciu stopni odpowiada typowej skali walorowej używanej w rysunku ołówkiem, więc możesz wprost przenieść je na papier.

Metoda Auto analizuje histogram zdjęcia i rozmieszcza progi tam, gdzie faktycznie znajdują się piksele, więc każdy stopień niesie realną część obrazu. To bezpieczne ustawienie domyślne.

5.3 Tone Levels — metoda Grid i suwak Bias

Metoda Grid rozkłada stopnie równo od czerni do bieli, nie oglądając się na zawartość zdjęcia. Sama w sobie byłaby uboższa od Auto, ale działa razem z suwakiem Bias, który przesuwa zdjęcie po tej drabince, zanim stopnie zostaną nałożone.

Bias działa jak ekspozycja. Przesunięty w górę wypala jasne partie do bieli, aż z portretu zostaje sam rysunek konturowy — dobry podkład pod szkic liniowy. Przesunięty w dół topi ciemne partie w jedną czarną masę i zostaje sylwetka z kilkoma światłami, czyli studium układu cieni.

W praktyce daje to kontrolę nad tym, którą częścią skali walorowej się zajmujesz: chcesz rozpracować układ świateł — przesuń bias w górę; interesuje Cię rysunek cieni — przesuń w dół.

6. Sphere Editor

Sphere Editor daje edytowalną kulę Loomisa, ustawioną wstępnie według wykrytej pozy głowy. Włącza się przyciskiem w sekcji Editors albo klawiszem O; na czas działania zastępuje automatyczną warstwę Loomis, a po wyłączeniu przywraca poprzedni stan.

Kulę obraca się przeciąganiem wewnątrz bryły, a uchwyty na obwodzie odpowiadają za przechylenie, położenie linii środkowej i brody. Panel zawiera listę elementów z osobną widocznością (czaszka, cień, włosy, brwi, nos, broda, oś, szczęka), suwaki pozy, historię cofania oraz grubość i przezroczystość linii.

To narzędzie ratunkowe przy zdjęciach, na których automat się myli — na przykład gdy głowa jest mocno odchylona. Ustawiasz kulę ręcznie i konstrukcja znów zgadza się z twarzą.

7. Manual Grid

Manual Grid to inne podejście do rysowania. Sphere Editor i metody Loomisa czy Reilly'ego prowadzą konstrukcję — mówią, gdzie leży bryła czaszki i jak biegną rytmy twarzy. Manual Grid nie prowadzi niczego: zamykasz głowę w ramce, a proporcje niesie sama siatka. To klasyczna technika przerysowywania z fotografii, znana każdemu, kto kopiował obraz metodą kratki.

Włącza się przyciskiem MANUAL GRID w sekcji Editors albo po prostu naciśnięciem H lub V — klawisz sam otwiera edytor. Działa równolegle ze Sphere Editorem, więc siatkę można nałożyć na ustawioną ręcznie kulę.

7.1 Stawianie ramki

Klawisz H stawia linie poziome, V pionowe. Każda para to dwa kliknięcia — pierwsze wyznacza jedną granicę, drugie przeciwną. W praktyce najlepiej sprawdza się ramka zamykająca całą głowę: górą szczyt czaszki, dołem spód brody.

Boki to już kwestia gustu. Jedni prowadzą linie po zewnętrznym obrysie włosów, inni po konturze samej czaszki, pomijając fryzurę. Obie konwencje są poprawne — ważne, żeby trzymać się jednej przez cały rysunek, bo to od niej zależy szerokość odniesienia.

Gdy obie pary są gotowe, każda zostaje automatycznie podzielona na ćwiartki. Powstaje siatka 4×4: głowa podzielona na pół i każda połowa jeszcze raz na pół. Same te linie już dużo mówią — na wysokości połowy zwykle wypadają oczy, a pionowa oś środkowa pokazuje, czy twarz nie jest przesunięta.

7.2 Kąt: za głową czy do kartki

Przycisk ╱ Tilted / ─ Level decyduje, pod jakim kątem biegną linie. W trybie Tilted siatka pochyla się razem z głową — jest zgodna z modelem, więc łatwiej porównywać, co gdzie leży względem twarzy. W trybie Level linie są idealnie poziome i pionowe, czyli wyrównane do kartki: taką siatkę najprościej odwzorować na papierze, bo rysujesz zwykłą kratkę linijką.

Wybór blokuje się po postawieniu pierwszej kreski — inaczej połowa siatki miałaby jeden kąt, a połowa drugi. Chcesz zmienić zdanie, wyczyść siatkę i zacznij od nowa.

7.3 Zagęszczanie i walory

Cztery kwadraty na wysokość bywają za rzadkie przy detalach. Klawisz Y zagęszcza gotową siatkę: 8×8, potem 16×16, a trzecie naciśnięcie wyłącza dodatkowe podziały. Nowe linie mają inne kolory niż czerwona ramka, więc od razu widać, który podział jest którego poziomu.

Warto połączyć Manual Grid z Tone Levels (rozdział 5). Spłaszczone walory zamieniają zdjęcie w kilka płaskich plam szarości, a siatka daje im granice — w obrębie jednego kwadratu bardzo łatwo ocenić, czy dana plama jest jaśniejsza czy ciemniejsza od sąsiedniej. To ustawienie robocze do cieniowania: najpierw przenosisz proporcje po kratce, potem wypełniasz walorem kwadrat po kwadracie.

Klawisze B i N cofają i przywracają całe pary linii. Przycisk ✕ albo Escape czyści siatkę i zamyka edytor.

8. Regiony twarzy

Sekcja Regions (klawisz M) wyodrębnia obszary twarzy — oczy, brwi, nos, usta, skórę, włosy — i pozwala je podświetlić osobno. Każdy region ma własny przełącznik, kolor z dwunastu palet oraz przezroczystość. Tryb wypełnienia pokazuje pełne plamy, tryb konturu — same obrysy.

Przydaje się przy studiowaniu podziału twarzy na masy oraz przy planowaniu, które partie mają być najciemniejsze.

9. Kadrowanie, zapis i druk

Sekcja Image zawiera akcje na całym obrazie.

10. Profile ustawień

Sekcja Profile zapisuje bieżące ustawienia podglądu — widoczne metody, grubości, kolory, przezroczystości, siatkę i regiony — w pamięci przeglądarki. SAVE PROFILE zapisuje, LOAD PROFILE przywraca. Profil przeżywa zamknięcie przeglądarki i działa dla dowolnego zdjęcia, więc raz dobrany zestaw ustawień można stosować do kolejnych referencji.

11. Skróty klawiszowe